Maaike (thema klimaatrechtvaardigheid)

We spreken Maaike op zaterdagochtend, over hoe complex privilege eigenlijk in elkaar steekt.
Advertenties

Mark Rivas (thema klimaatrechtvaardigheid)

(Nederlandse hieronder) We ask Mark Rivas, from Guardianes del Bosque (Guardians of the Forest), whether he has a message for the mayor of the city of peace and justice, The Hague.

Filmed during the training weekend of the Dutch climate movement.

We vragen aan Mark Rivas, van Guardianes del Bosque (beschermers van het bos), of hij een boodschap heeft voor de burgemeester van de stad van vrede en recht, Den Haag.

Gefilmd tijdens het trainingsweekend van de Nederlandse Klimaatbeweging.

Maria

maria

We hope someday you’ll join us. And the world will live as one” – John Lennon

Honderdduizenden mensen zijn in Nederland actief in de strijd om klimaatontwrichting tegen te gaan en de kans op een leefbare toekomst voor toekomstige generaties te vergroten. Van huiseigenaren die hun huis energieneutraal maken, de politici die wél het Parijsakkoord wil implementeren, de verantwoorde ondernemers, de buurman die zijn afval scheidt en biologische producten koopt tot aan de activisten op straat.

Deze laatste categorie heb ik voor het eerst leren kennen tijdens de People’s Climate March in 2014. Voor mij de eerste grootschalige demonstratie waar ik aan meedeed. En ik had het gevoel thuis te komen. Voor het eerst omgaf ik mij met duizenden mensen die net als ik ook woede en angst voor de houdbaarheid van onze leefomgeving voelden en dit omzetten tot actie én daarvoor ook de straat op gaan. Want alles moet uit de kast gehaald worden om het tij nog te kunnen keren.

Wat was het een krachtig gevoel om met zoveel mensen tegelijk samen te komen en van ons te laten horen en wat ben ik ontzettend dankbaar voor al die mensen die door de geschiedenis heen dit recht levend hebben gehouden. Waardoor ik ‘pas’ in 2014 mee kon gaan doen.

Ik denk dat het meer dan ooit tijd is dat we naast onze privé- en werkkeuzes te ‘verduurzamen’, we ook voor het behoud van onze prachtige leefomgeving de straat op moeten gaan.

Hierbij verbinden we ons – in al onze diversiteit – automatisch met elkaar en daar ligt wat mij betreft een gigantische kracht voor verandering. En de kracht om het uit te kunnen houden, want het is nog een lange strijd ben ik bang.

Op de demonstraties, de trainingsweekenden, de Facebook-groep en de talloze acties die mensen organiseren, ontmoette ik mensen die net als ik zich zorgen maken.

Mensen die de pijn van wat er gaande is ook voelen.

Mensen die deze zorgen en pijn omzetten tot concrete acties.

Mensen die zonder dat ik ze goed ken voelen als vrienden.

Mensen die zorgdragen voor elkaar.

Mensen die ook als ze er niet voor betaald krijgen iets doen.

Mensen die respect hebben voor elkaar.

Mensen die mij inspireren, hoop geven en wakker houden.

En… ik ontmoette Rolf. De man waarmee ik de liefde voor het leven door mag gaan geven. En waardoor de liefde van waaruit ik doe wat ik doe en voor wie ik het doe meer dan ooit voelbaar is geworden.

Ik ben filmmaakster en voor mij zegt deze video eigenlijk alles wat ik hierboven in tekst heb geprobeerd te beschrijven, dus ik sluit graag af met de video van de Human Chain tijdens de klimaattop in Parijs.

 

Lavinda

lavinda

Klimaatverandering is voor mij een resultaat van dat we als collectief de natuurlijke systemen om ons heen niet zo goed weten te waarderen. Dat we niet goed zien dat we onderdeel zijn van deze systemen (en er niet boven staan) en dat we niet zo goed zien dat we er afhankelijk van zijn (en niet onaanraakbaar zijn). Als we deze systemen wel beter begrijpen, ervaren en voelen, kunnen we ons handelen er op aanpassen.

Duurzame voedsel en landbouw is een thema waar ik al een tijdje voor warm loop, zowel als duurzaamheidsonderzoeker, boerderijmedewerker/vrijwilliger, moestuinier en als kook- en eetliefhebber. Afgelopen zomer heb ik een fantastische permacultuurcursus gevolgd in Zweden. Richard Perkins (de permacultuur docent), zijn boerderij en de mensen om hem heen zijn voor mij een krachtig voorbeeld van hoe het ook kan. Ik voelde, zag en ervoer dat alle handelingen en keuzes (klein en groot) slim resulteerden in een landbouwsysteem met een positieve (klimaat)impact. Waar het (voor Richard) nu nog niet helemaal klopte, was er een helder plan naar zodat het wel zou kloppen. Heel gaaf.

Ik heb hierdoor weer een extra boost gekregen. En dat kwam omdat mijn ‘oude’ kennis over duurzame landbouw werd aangevuld met nieuwe kennis inclusief ervaren, anders kijken, voelen en proeven… Die completere kennis (‘holistisch’ voor mijn part) geeft mij een handelingsperspectief. Zou dat misschien ook voor anderen zo werken?

Ik denk dat we, als we onze kop er naar zetten, super krachtig kunnen handelen. Het klimaatweekend afgelopen oktober was daarom ook een verademing! Veel mensen met een enthousiasme om er tegen aan te gaan.

Charles

charles

In de aanloop naar dit weekend had ik eerdere ervaringen van anderen gelezen. Woorden als informatief, leerzaam, warm bad kwamen voorbij. Ik was dan ook benieuwd of ik dit alles ook zou ervaren.

De start op vrijdagavond begon voor mij een beetje onwennig. Veel mensen weten niet dat ik weinig kan volgen in groepsverband of in een rumoerige omgeving. Ik was nog wat te bleu om anderen daarop aan te spreken en probeerde ik alles zo goed en kwaad als het gaat te volgen zonder me al te veel op te dringen.

Normaal gesproken zou ik hier een schrijftolk voor ingezet hebben, maar ik had al de nodige tolkuren, waar ik dit jaar recht op heb, verbruikt (van de 30 uren had ik nog maar 13 over). Daarom had ik reeds besloten om alleen op zaterdag en zondag overdag een schrijftolk in te zetten. Ook had ik geprobeerd de anderen voor te bereiden op dit fenomeen en mijn gehoorbeperking door middel van een bericht bij dit evenement op Facebook.

Dus zagen de andere deelnemers mij pas op zaterdag met een tablet rondlopen waarop ik aandachtig tuurde en iemand zitten met een laptop en een apart uitziende typeboard. Dankzij deze middelen kon ik beter volgen wat er gezegd werd.

Nadat de tolk weg was gegaan, was ik de avond die er op volgde, weer op mezelf aangewezen. Nu ik de andere mensen beter had leren kennen, durfde ik iets meer voor mezelf op te komen en werd daarin ook aangemoedigd. Toen we uiteen gingen in groepjes van vier, werd ik even wat emotioneel omdat de aanmoedigingen mij veel deden. Dank jullie wel voor deze support.

Over zondag hoef ik niet veel uit te weiden omdat dat vergelijkbaar is met zaterdag. Al met al een enerverend, maar ook informatief weekend. Veel geleerd, ook op het persoonlijke vlak. Ik hoop dat dit artikel anderen zoals ik (dus doof/slechthorend, maar ook mensen met andere beperkingen) uitnodigen om ook eens te komen. Het is niet voor niets dat ik bij het noemen van het woord wat bij mij opkwam als ik aan dit weekend dacht, “WELKOM” riep.

 

P.s. Ik vond het fantastisch om te zien dat er deelnemers uit bijna alle leeftijdscategorieën waren, heel inspirerend!

Lawrence

lawrence

Lawrence en Emma van JMA

Waarom ik actief ben binnen de Nederlandse klimaatbeweging en wat mijn rol is

De Nederlandse klimaatbeweging wordt niet geleid door één persoon of één organisatie. Het is een platform met verschillende mensen die het faciliteren. Hierdoor kan het zich enorm uitbreiden over verschillende onderwerpen en acties. Dat maakt het prettig om aan te sluiten bij de activiteiten waar jij thuis bij voelt of interesse in hebt. Voor mij geldt hetzelfde. Het is een prettige club, met één gezamenlijk doel, namelijk klimaatverandering tegengaan. Maar iedereen heeft hun eigen manier, waardoor je een hele diverse groep leert kennen en altijd terecht kan met een vraag of onderwerp. Het is ook prettig als je groep/organisatie-loos bent, want je kan er altijd terecht.

Het mooie aan de weekenden is dat iedereen hun tijd en sociale activiteiten opzij zetten voor een weekend vol workshops, lezingen, acties, trainingen maar ook gezelligheid met andere klimaatactivisten. Je bouwt zo’n band op met elkaar, want je ziet elkaar weer op demonstraties, acties en allerlei andere activiteiten. Zo heb je altijd mensen om mee te praten en voel je je nooit alleen.

Dat is ook de kracht van de Nederlandse klimaatbeweging. Zonder dat je gebonden bent aan iets, ben je een onderdeel van een groter geheel en dat voel je ook. Juist hier word je niet raar aangekeken als je een veganist bent, tegen TTIP bent, dat je voor klimaatactie bent of een ervaren rot bent met burgerlijke ongehoorzaamheid.

Niemand heeft echt een rol tenzij je in het organisatieteam zit, maar ik probeer aandacht te creëren voor jongerenparticipatie en diversiteit. Gelukkig zit er een stijgende lijn in jongerenparticipatie, dankzij het werk van vele mensen. Maar op het gebied van diversiteit is het een stuk lastiger, maar langzamerhand vormt er een groepje geïnteresseerden om ervoor te zorgen dat de beweging intersectioneel en sociaal breder wordt.  Het moet alleen niet op een dwingende wijze, want het blijft een vrijblijvende beweging.

Het is een leuke manier waar ik mijn ei kwijt kan. Dus ik moedig je vooral aan om te komen, kijken wat jij leuk vindt en een steentje bijdragen voor een sterke beweging.

Het klimaatweekend van Martijn

Van 14 t/m 16 oktober 2016 was alweer het vierde klimaatweekend in de bossen bij Baarn. Georganiseerd door de Nederlandse Klimaatbeweging komen mensen, die op allerlei manieren bezig zijn met klimaatverandering en de gevolgen daarvan, samen om snode plannen te smeden. Martijn van Den Haag Fossielvrij was er deze keer voor het eerst bij. Lees hieronder zijn verslag.

01

Nadat we de bus hadden gemist. Met wat van mijn Den Haag Fossielvrij klimaatjes, v.l.n.r.: Ramon, Femke, Martijn

Afgelopen weekend nam ik, met zo’n negentig anderen, deel aan het klimaatweekend, of: het trainingsweekend van de Nederlandse Klimaatbeweging. Ik ben bij de klimaatbeweging gekomen via Den Haag Fossielvrij. Bij de eerste workshopronde van het weekend, zaterdagochtend, vertelden we over ons initiatief, over hoe we het momentum van de Haagse Fietsparade voor het Klimaat gaande willen houden, en dat anderen meer dan welkom zijn daarbij te helpen.

02

Sessie van Den Haag en het Rotterdams Klimaat Initiatief

Ik ben nog steeds op zoek naar hoe ik nu precies wil bijdragen aan de klimaatbeweging. Dit weekend leerde ik dat het op heel, heel veel manieren kan. En misschien zelfs erbuiten. Want ik raakte tijdens volgende workshoprondes erg geïnteresseerd in ‘In transitie’ en ‘Post-TTIP’.Klimaatactivisme vind ik erg belangrijk, maar ook wat technisch, en minder gericht op mensen en de toekomst, meer op nú de uitstoot van broeikasgassen beperken. Ik voel klimaatactivisten nu met de ogen rollen, en eigenlijk klopt wat ik zeg ook niet, want er ís geen tegenstelling, alleen twee kanten van een medaille: als je fossiel afschaft en TTIP tegenhoudt, kom je automatisch op alternatieven. Niks doen is zo’n alternatief, maar niet het meest heilzame. Ik ben erg geïnteresseerd in ‘wat dan wel’. Dat volgen, belichten en eraan bijdragen is wat ik meer wil gaan doen, heb ik dit weekend ontdekt.

04

Gericht brainstormen, met Rebecca van Greenpeace

Maar er was dus veel meer. Tijdens leerworkshops maakte ik kennis met geweldloze communicatie en methoden om meer uit creatieve sessies als brainstorms te halen. En het was ook een kennismakingsweekend met heel veel leuke en idealistische mensen.

03

Stappen in de geweldloze communicatie

De organisatie van het weekend zat slim in elkaar, met veel om te absorberen, maar ook ontspanningsmomenten om alles weer te laten bezinken. Hoewel je wat dat betreft altijd op je hoede moest blijven. Zo dacht ik zaterdagavond dat ik de nieuwe held van de klimaatbeweging was, nadat ik, met swingende pasjes en snelle billen, de stoelendans won, tot organisator Lynn een moraal onthulde in de vorm van nóg een stoelendans waarin iedereen kon winnen door samen te balanceren op een gestaag afnemend aantal stoelen.

05

Terugkijken met basegroepje

Deze blog verscheen ook op de site van Fossielvrij NL.

Florian

received_10210881102046038

Last couple of years I’ve become more involved in the Dutch Climate Movement. This movement consists of individuals who feel it’s their responsibility to act on climate change. Whether they operate under the flag of an organization (like Greenpeace, Milieudefensie, Urgenda, etc.) or just as concerned individuals, these people are not afraid of stepping out of their comfort zone, thinking and moving in new directions and even becoming civil disobient to achieve their goals.
This growing group of concerned fellow earthlings feels like a new family to me. And the cool thing is that we’re starting to get organized and therefor are achieving more results. It’s not just a bunch of flower power hippies sitting around in drum circles. These people stop coal mining monster machines. These people force corporates to divest from the fossil fuel industry. These people take real action!

Vatan

Noot van de redactie: Dit is het verhaal van Vatan over de Climate Hunger Strike. Gepubliceerd in december 2015. Feiten zijn soms gewijzigd maar de reden om klimaat actie te ondernemen blijft hetzelfde.

vatan-overhandiging

Vatan is onder andere mede initiatiefnemer van het Rotterdams Klimaat Initiatief, een burgerbeweging die pleit voor sluiting van de kolencentrales in Rotterdam

I will hunger strike to demand climate action, and here’s why

Published 1.12.2015 on EUtopia. Now archived here.

The urgency of countering global warming is mounting and mass demand for action growing. However, chances of seeing meaningful climate commitments are thwarted by continuing efforts of fossil fuel corporations to protect their bottom line. Hunger strike is my latest attempt to convince governments to shed their fossil fuel shackles and end the climate crisis before it’s too late.

Dangerous climate change is real, here, and will get worse if we do nothing
Since the industrial age we have been burning fossil fuels on a large scale. In doing so humanity has emitted a lot of carbon dioxide (CO2), a heat-trapping greenhouse gas. This has been going on for so long and so intensely that we are now witnessing unprecedented temperature rise around the globe.

Latest reports suggest man-made global warming is largely responsible for 2015 being on course to become the hottest year in recorded history, followed by 2014. Except for 1998, the ten warmest years ever measured have occurred since 2000.

If we continue to burn fossil fuels at the present rate, the climate will change unrecognizably in the foreseeable future and our way of life will be fundamentally undermined. This is a process which has already started. In the business-as-usual scenario we will eventually face effects including food and water scarcity, compromise of human activities due to high temperatures and humidity levels, extreme droughts and heavy rainfalls, catastrophic weather events, changing precipitation patterns, sea level rise and surges, spread of diseases, substantial species extinction and collapse of ecosystems. One can easily imagine all of this to lead to resource-related conflicts, millions of displaced people, escalations of societal tensions, negative health effects and high global economic costs.

Parts of the world have already, are now, or will soon suffer such consequences of global warming.

Researchers argue that the 2006-2010 drought in Syria, the worst in instrumental record, helped spark the civil war as it caused widespread crop failure, prompting a mass migration of out-of-business farmers to politically unstable cities. Eventually discontent grew out of control and violent protests broke out.

In Russia, climate change provoked the hottest summer ever recorded there. In 2010, extreme heatwaves and drought caused fires and swept acrid curtains of smoke across the country, killing nearly 56,000 more people than in a normal year. As if that wasn’t bad enough, between 9 and 13.3 million acres of crops were destroyed. In an attempt to protect domestic food security the Russian government instituted a grain export ban, which led to international wheat price inflation. Egypt was the top importer of Russian grain so its food-prices were hit relatively hard. Along with discontent about other issues, food-price inflation flared the Egyptian riots in the lead-up to the revolution in January 2011.

Right now, global warming is also exacerbating a precarious situation in Turkana county, northwest Kenya. In the last 50 years, the poor county has seen an incredible average temperature rise of up to 3°C and shifting precipitation patterns. A recent report by Human Rights Watch showed that dwindling herd sizes, increasingly difficult water access, deteriorating animal health, and increasing armed conflicts over remaining grazing lands and water are now daily concerns for hundreds of thousands of pastoralists living in the vicinity of Turkana lake.

Around this largest desert lake in the world, climate change is making a bad situation worse. The majority of the water needed for regional communities to stay alive will soon be consumed by an elaborate upstream development scheme in Omo Valley, southwest Ethiopia. Planned hydroelectric projects, irrigated sugar plantations and commercial agriculture will bereave Turkana county of its main water source. This is a silent climate change disaster just waiting to happen.

Climate change is not an abstract concept for Kiribati, either. Last year the Pacific island state purchased 20 square kilometres of land on the Fiji island of Vanua Levu, in anticipation of rising sea levels and encroaching tides. Now serving to guarantee food security for its population, later all Kiribatians will probably relocate to it as the low-lying state gradually – but inevitably – submerges.

Internationally it has been agreed that an average global temperature rise of 2°C compared to pre-industrial time is the threshold after which climate change becomes ‘unacceptably’ dangerous. But this consensus is merely a political feat. Recent research indicates that abrupt regional climate shifts with possibly far reaching societal consequences could be triggered far below that level of warming. For Kiribati, a temperature rise of more than 1.5°C could be lethal. By the end of this year, we will pass the milestone of 1°C warming.

The fossil fuel industry stands in the way of a climate-resilient future
These examples of climate hurt alone make clear that our governments should have long shown the courage to commit to binding policies to mitigate the unfolding climate crisis.

But they have not. Despite exceptionally thorough climate science assessment reports, twenty precious years of climate conferencing have yet to produce legally binding and successfully ratified regulations to reduce the CO2-concentration to safe levels. It is highly doubtful the round of talks in Paris will change that. Although it may be the last chance of getting it right, it is highly uncertain if and how the deal to be reached will be obligatory at all. Moreover, even when all of the submitted country intentions to reduce greenhouse gas emissions are combined our planet will still be put in peril.

The waning distrust of central governments’ ability or willingness to take the necessary responsibilities has translated in people around the world voicing their global warming concerns in domains outside of institutionalised politics. With success. The divestment movement (of which I am proudly part of) convinced close to 500 faith-based groups, foundations, pension funds, colleges, universities and schools, NGOs, corporations and health institutions worth $2.6 trillion to pledge they will end investments in coal, oil, and gas. Governmental organisations only make up 12% of those pledges.

Of course, it is well understood that support from the traditional political arena is eventually needed to implement policies that limit global warming. But often it is hard to generate that support, despite the loud mass demand for climate action. There are different reasons for this, but one has everything to do with the unrelenting political efforts by fossil fuel corporations to protect their bottom line.

If we want to stand an 80% chance of limiting climate change to 2°C, up to four-fifths of all fossil fuels owned by coal, oil, and gas companies have to be kept underground. The higher of a chance we go for, the less amount of fossil fuels we can burn. Implementation of effective climate policies would render these reserves ‘stranded assets’, not a viable option for the fossil fuel industry. To prevent, influence, and delay climate action from being taken their lobbyists have turned up everywhere.

To see hordes of their hired ties fluttering around one should visit Brussels one day. Last year, Royal Dutch Shell spent close to €5 million on opposing climate action at the EU offices. Oil giant BP spent up to €3 million on their own army of suited mercenaries. The former influenced the European renewable targets announced last year since 2011. BP’s boys enjoyed “privileged access” to European Commissioner-cum-oil baron Miguel Arias Cañete, Commissioner for Climate and Energy, and Maroš Šefčovič, Vice-President for the Energy Union, and their cabinets. On average, they met every 24th day to catch up.

In the United States, presidential hopefuls receive funding from petro-billionaires. Fossil fuel corporations pay think tanks and front groups bent on undermining climate policy, sometimes anonymously to evade reputational damage. Congress members and state level office holders sign ‘No Climate Tax’ pledges at the request of Big Fossil. No surprise then, that election candidates openly doubt that climate change is a problem that should be policed.

The fossil fuel industry is a rogue one that is corporate in its goals, but feels entitled to also have far-reaching political power over the design of climate and energy policy. In a time of imminent climate crisis, this shameful corpocracy should end immediately. For even if it is to be expected that corporations defend their business – they are judged by shareholders on grounds of quarterly return-on-investment results – the short-term value of any stock listed company should not be upheld if it erodes our shared chance of long-term survival.

However, short-term thinking does seem to indeed dominate current climate and energy governance. The IMF estimates that when hidden externalities such as health costs and climate change effects are accounted for, in 2015 the fossil fuel industry will have received subsidies worth $5.3 trillion (that is $14.5 billion a day), equalling to 6.5% of the global GDP. The EU pays $330 billion to cover the true cost of fossil fuels. Joint research from the Overseas Development Institute and Oil Change International shows that fossil fuel production activities alone receives $452 billion worth in yearly subsidies from G20 governments. Although those governments called for an end to the subsidies five years ago, and there is some good news to be shared here and there, little systematic progress towards those promises has been realised.

These fossil fuel subsidies have to end. It is one of the best chances we have to free societies everywhere from the shackles of the fossil fuel industry and solve the climate crisis before it is too late. We can no longer afford to give away money to companies that thrive on wrecking the climate. The answer to the question “When should fossil fuel subsidies end?” is “Whenever the hardest-hit communities need them to end so that they can safely survive man-made climate change”. Probably, that translates best to “Now”.

What I am about to do to get this demand across to my national leaders, I have never done before. In light of the ominous circumstance we find ourselves in, I have decided I will hunger strike starting on December 11th, the last day of the climate conference in Paris. Starting then I will blog every day to share my experiences, motivations and more background information. I will post the links to the blogs on my Twitter and use #ClimateHungerStrike. I am incredibly thankful for the support I am receiving from friends, some of whom will join me in this strike through Paris. You can, too. Even if it is just for one day. Because only one day is needed to make history.

Chihiro

chihiro

Naast protest en verzet om klimaat verstorend beleid een halt toe te roepen, zie ik een behoefte om eenheid in diversiteit te ontwikkelen van betrokken mensen om een klimaatbeweging te bouwen in Nederland. Dat begint met de verschillen en overeenkomsten onder ons als klimaatactivisten, NGO’ers, artivists, lobbyists, anarchisten, socialisten en betrokken studenten, ouders of senioren te leren kennen en elkaar te spreken, uitdagen en inspireren.

Er zijn best veel mensen ‘bewust’ maar bewustzijn bouwt nog geen politieke druk voor rechtvaardig ecogeletterd beleid; hetgeen we graag in de wereld willen zien. Ik zie de klimaatweekenden als een goede setting om te werken aan collectieve strijd waarbij we werken aan onszelf, onze analyse en dialoog voeren met anderen die net weer een andere invalshoek hebben in dit onderwerp.

Mijn hoop voor deze klimaatweekenden is dat ze kunnen bijdragen aan vruchtbare samenwerkingen van gewone mensen die de handen uit de mouwen willen steken om ecocide te stoppen, herstel rechtspraak aan te jagen en politieke systeemverandering. Oftewel samen bouwen aan ons ecotopia!

Nichol

Green Finger Coal Loadingstation

Vorig jaar kwam ik toevallig online een aankondiging tegen van een weekend. Van de ‘Nederlandse klimaatbeweging’. Een beetje vaag. Het zou plaatsvinden bij Austerlitz, in een gebouw met goedkope slaapgelegenheid, in stapelbedden.   Als ex-Scout sprak mij dat wel aan.  Kennelijk was dit een beetje de low-budget tegenhanger van het Springtij weekend.  Dat Springtij weekend, op Terschelling, is voor de duurzame jetset van Nederland, in combinatie met mensen van de energie bedrijven die ook aan hun duurzame imago willen werken.

 

Ik kreeg zo iets als een nieuwe familie.  Allemaal mensen waar ik niet aan moest uitleggen of, en waarom, en hoeveel ik mij zorgen maak over klimaat verandering.  Het was als een warm bad. Heerlijk. En door die stapelbed-accommodatie waren wij ook dat hele weekend vrij intens met elkaar in contact.  Met muziek, en kampvuur. Veel mensen die actief zijn bij Fossielvrij/350.org, Milieudefensie, Greenpeace, Transition Towns, Friends of the Earth, anti-schaliegas mensen. Maar ook veel mensen als ik, die gewoon uit nieuwsgierigheid kwamen.

 

Sinds dat eerste weekend heb ik persoonlijk best een hele ontwikkeling doorgemaakt. Voorheen deed ik nooit aan demonstraties (op 1 vinger te tellen). Sindsdien ben meegelopen met de Climate Miles van Utrecht naar Parijs. Vervolgens was ik met fossielvrij bij de demonstraties na COP21 in Parijs.  De politie heeft dat tot op het laatste moment verboden, zodat alle mensen gedwongen radicaliseerden: zij moesten bewust kiezen om het gewoon toch te willen doen. Hoewel het uiteindelijk toch legaal was.  In het voorjaar volgde weer een weekend, maar het was inmiddels niet zo’n grote stap om ook mee te gaan naar Ende Gelände. Dat was een enorme blokkade actie van bruinkoolmijnen, spoorverbindingen, en de kolencentrale die erbij hoorde, in Oost Duitsland.  En mijn nieuwe kli-maatjes gingen erheen in wel drie bussen uit Nederland.  Van de zomer pakte ik nog even een dag-event mee van de blokkade bij de kolenhaven in Amsterdam, en net nog een weekend met demonstratie bij het NAM hoofdkantoor in Assen.  Zo ben je van bezorgde burger opeens een enigszins betrokken activist geworden.  En ik heb veel geweldige mensen ontmoet.

 

Ik zie dus uit naar dit (voor mij) derde weekend, volgende week.  Het wordt weer gezellig.

 

Kom je ook?

Kerewin

kerewin

Ik ben tot nu toe twee keer naar een trainingsweekend van de Nederlandse klimaatbeweging geweest en ik heb er altijd enorm veel geleerd. Ik heb er kennis gemaakt met geweldige mensen en prachtige projecten. Het belangrijkste voor mij is echter dat ik er de moed, kracht en inspiratie opdoe die nodig is om te blijven vechten voor een betere wereld. Als klimaatactivist sta je tegenover onwetendheid, gemakzucht, hebzucht, lust naar macht en gewetenloosheid. Ik hoop dat ik niet de enige ben die af en toe de moed verliest.
Tijdens de klimaatweekenden is de eendrachtigheid groot. We dragen allemaal op onze eigen manier bij maar zijn ons er van bewust dat we allemaal naar hetzelfde doel toe werken. Een moment zoals dat, waarin zoveel gelijkgestemden samenkomen, is een prachtige kans om talenten te combineren, ambitieuze nieuwe projecten op te zetten, kennis en vaardigheden uit te wisselen en zo elkaar te versterken. Ik kijk enorm uit naar de volgende.

Anne

fb_img_1475658517335

Waarom ben je naar vorige klimaatweekenden gegaan? Wat heb jij eruit gehaald? Zou je het aanraden aan andere mensen? Die vragen heb ik de laatste tijd aan veel mensen gesteld en als antwoord kreeg ik de meest uiteenlopende teksten terug. Allemaal even mooi en waar. Zoveel mensen, zoveel verhalen. Zie hier voor een compleet overzicht.

Maar nu is natuurlijk de vraag, wat heb ik er aan gehad. Ik ben tot nu toe bij alle drie de weekenden geweest en ik zal ook het aankomende weekend er weer bij zijn. Ik heb veel geleerd en veel meegenomen. Paar dingen die er zo uit springen. Het bijzonder fijne gevoel dat je met een groep mensen bent waarbij je niet hoeft uit te leggen waarom je doet wat je doet. Iets wat in het dagelijkse leven vaak nogal anders is. (Understatement van de eeuw) Het mobiliseren van mensen, proberen ze enthousiast te krijgen. Voor bv Ende Gelaende, acties in Nederland of trainingsweekenden. In real life of online. Van dat laatste is deze serie portretten een mooi voorbeeld. En schrijven. Vooral van persoonlijke verhalen die mensen raken met betrekking tot klimaatverandering. Al die verhalen staan op mijn blog How to become a Climate Hero (I’ll let you know once I’ve figured it out)

Maar bovenal heb ik een geweldige groep mensen leren kennen met echte vrienden die voor elkaar en het klimaat door het vuur gaan. Mensen die veel verschillende dingen doen maar allemaal met hetzelfde doel. Vasthoudend, slim, gepassioneerd en dapper strijden ze tegen onomkeerbare klimaatverandering. We nemen het op tegen grote bedrijven en overheden. Maar ik ben er van overtuigd dat we, als we met z’n allen zo blijven samenwerken, we niet alles kunnen voorkomen maar in ieder geval de schade kunnen beperken.

Kari

kari

To tackle the large environmental challenges, such as climate change, we need to create a united movement. I went to the Climate Weekend because this is my view – to look away from organisational focuses, age, backgrounds, gender etc. and consider what unites us and what we can do for each other. The Climate Weekend fulfilled my wishes. When leaving the event I had increased my knowledge of many environmental topics, gotten contact info of those interested in taking part in my own project and met many new friend and fellow activist. And of course there’s beer.

Rick

rick

“Waarom ben jij betrokken bij de klimaatbeweging? Wat is je verhaal? Wat motiveert je?” Dit waren vragen tijdens een workshop in klimaatcommunicatie, een onderdeel van het trainingsweekend van de Nederlandse klimaatbeweging.

Het klimaat is abstract en ingewikkeld. Ver van je bed. Iets waar je zelf geen grip op lijkt te hebben. Een persoonlijk verhaal maakt het juist tastbaar, authentiek én oprecht. Dit was de belangrijkste les uit de workshop.

Mijn drijfveer heb ik al van jongs af aan. Het is een combinatie van respect voor mens en natuur, het gegeven dat onze planeet grenzen kent en van hoop dat we het klimaatprobleem gezamenlijk kunnen oplossen. Aangewakkerd door ‘An Inconvenient Truth’ van Al Gore. En opgestookt bij DWARS, GroenLinkse Jongeren en tijdens stages bij Natuur&Milieu en GroenLinks.

We moeten nu echt stappen gaan zetten voor het klimaat. Een weekend met de klimaatbeweging maakt deze urgentie weer extra duidelijk. Je doet nieuwe kennis op (waaronder dus ook zelfkennis), je hoort wat er speelt en je ontmoet veel toffe, betrokken mensen. Een weekend vol met mooie verhalen!

Niels

niels

Ik ben 2 keer naar het klimaatweekend geweest. Het was beide keren ontzettend informatief en motiverend. Maar vooral…ik heb veel toffe gasten en gastinnen ontmoet die hun leven nu eens wel bewust en gewetensvol leven, en welke ik graag 10 jaar eerder had ontmoet.

Egbert

Onderweg van Amsterdam naar Rotterdam voor een interviewserie op Greenpeace schip Esperanza, september 2016

Het mooiste van het klimaatweekend is dat je een superfijne tijd hebt met leuke mensen die samen echt beweging veroorzaken en de cross over contacten die ontstaan op een spontane manier. In oktober 2015, toen Pelle Berting mij vroeg om mee te gaan zag ik niet aankomen dat ik daar tussen zou passen. Mijn abstracte beeld vooraf was dat er vooral super idealistische, blanke mensen jonger dan 30 met een academische opleiding zouden komen die op een conceptueel niveau over klimaatverandering gingen praten, aangevuld met wat professionele campaigners van de grote NGO’s. Ik ben zelf dit jaar 50 geworden, ik heb niet zo’n profiel. Ik was nieuwsgierig, dus ging toch. 

Voor mij is de verdieping in kennis over klimaatverandering in december 2013 iets wat mijn motivatie voor mijn leven van richting heeft veranderd en heel veel energie geeft. In minder dan drie jaar tijd. Het klimaatweekend heeft ruimte voor iedereen. Ook voor jou en mij. In oktober 2015 was het belangrijke thema in het klimaatweekend voorbereiden op de klimaattop in Parijs. Het was ontstellend inspirerend  mee  te gaan naar Parijs samen met veel van de klimaatvrienden van De Nederlandse klimaatbeweging die ik in dat weekend heb ontmoet. We hebben de Staat van Beleg, afgekondigd door de Franse regering, weerstaan en elkaar en de beweging voorzien van onuitputtelijke, hernieuwbare energie. Nederland wordt echt een land voor klimaatactivisme.

Een energie die groeit en dat is ook heel erg nodig. Van november tot maart was ik vier maanden ziek, bronchitis, dan ben je heel snel moe, je hebt te weinig lucht en je moet veel meer slapen om de dag door te komen met wat je graag doet. Op sommige dagen toen het steeds langer duurde was ik bang dat het chronisch zou zijn, dat was niet leuk. Toen heb ik dat bijna niemand verteld, ik wilde vooral doorgaan in de strijd tegen klimaatverandering met alles wat er over was van wat ik nog kon. Dat was best veel, dat verraste mij. Zonder de inspiratie die ik in het klimaatweekend heb versterkt zou ik niet in een ijskoude tent zijn gaan slapen in Parijs en wat een feest was dat op D12!

Superleuk is dat ik na het klimaatweekend weer kwaliteiten in mezelf heb herontdekt en daarmee aan de slag ben en ook andere mensen inspireer en kan helpen met wat voor hun belangrijk is. Er is zoveel gebeurd; ontmoeting geregeld met staatssecretaris Sharon Dijksma in de blauwe zone op COP21, voor het eerst gearresteerd en in de cel bij de bezetting van de kolenoverslag in Amsterdam op de verjaardag van het Urgenda vonnis, mee naar de Ende Gelande actie bij Leipzig. De energie in het kamp met 4000 klimaatactivisten uit heel Europa op de zondagavond was echt historisch, ik ben heel erg trots dat ik daar bij was, samen met veel van jullie.

Tijdens het klimaatweekend worden klimaathelden geboren, iedereen heeft de kans te ontdekken wat jij kan doen en wat bij je past. Ik woon in Amsterdam en zeg altijd tegen mijn teamleden en klimaatvrienden: wij, jij en ik zijn bezig de klimaatbestendige toekomst te vormen. De leefbare wereld kan vergaan, belangrijk is dat je ondertussen ook je eigen leven respecteert dus vooral plezier hebt in wat je doet en samen lol maakt! Of je in de cel zit of actie voert in jouw gemeente het is ook jouw leven. Dat is wat het klimaatweekend voor je doet. Kom ook, dan praten we verder.

Amsterdam, Egbert Born

27 september 2016

 

Anneke

anneke

Het klimaatweekend in april van 2016 was mijn eerste kennismaking met de Nederlandse Klimaatbeweging. Ik wilde graag actief worden, maar wist niet goed waar te beginnen. Het weekend was de perfecte manier om kennis te maken met fantastische mensen en initiatieven en te ontdekken wat goed bij mij past. Sindsdien heb ik mijn plek gevonden op de rijdende trein vol klimaatactivisten. Enorm balen dat ik er komend weekend niet bij kan zijn. Ik zit dan op de fiets naar de klimaatconferentie in Marrakech.

Bruno

bruno

In het voorjaar vorig jaar ging ik voor het eerst mee op ons prachtig Neerlands klimaatweekend. De opbouw hiernaartoe is voor mij als persoon interessant geweest. Vanaf februari het jaar daarvoor liep ik een halfjaar stage in het Noorden van India. Tijdens deze stage, waarin ik me focuste op het transformeren van afval naar ‘resource’ (= geld, in deze context), had ik genoeg tijd om me te focussen op mijn toekomst. Na langdurig moeizaam gekraak van mijn hersenen begon ik terug in Nederland mijn vaag en brede studie in te kleuren met de minor ‘Climate Change’. Zoals de oa documentairemaker en klimaat gepassioneerde ‘Josh Fox’ in de trailers naar zijn documentaire ‘How to Let Go of the World and Love All The things Climate Can’t Change’ verkondigt: “get active, go out there, and you will make the best friends while doing so”. En dat is precies wat er gebeurde. Dankzij mijn keuze voor deze klimaat minor kwam ik Femke en haar ‘WU’R Going To’ tegen. Zij was bezig met een plan om een grote groep Wageningse studenten in Parijs te krijgen om daar COP21 mee te kunnen maken. Tijdens de werksessies ontmoete Femke en ik dan weer vele anderen, waaronder Emiel en Nine. COP21 in Parijs veranderde uiteindelijk in COP21 in Amsterdam. Na deze lange en intensieve tijd naar Parijs toe waren we zeker teleurgesteld, maar het protest in Amsterdam was niet minder prachtig. Van ‘WU’R Going To’ gingen we door naar ‘Fossil Free Wageningen’ en pinde Suzy ons vast in de Nederlandse Klimaatbeweging. Hier zijn we niet meer van losgekomen.
Een belangrijke reden voor mij om naar het klimaatweekend te gaan was dan ook om meer van dit soort gelijkgestemde mensen te vinden. Mensen met wie je het klimaatgesprek al vanaf een bepaald niveau begint. Het is erg prettig om jezelf te vernieuwen met nieuwe ideeën omdat je op een gemakkelijke manier praat met mensen die dealen met dezelfde breinspinsels. In het normale leven heeft dit gesprek natuurlijk een moeizamere aard, dus dit is ontzettend prettig. Verder vind ik het klimaatweekend interessant omdat hier niet alleen maar gepassioneerde individuen naartoe komen. Groepen, bedrijven en organisaties die druk zijn in en met de verduurzaming van ons kikkerlandje lopen er ook rond. Hier is het leuk mee praten en vanuit professioneel oogpunt ook erg interessant om de connectie mee te zoeken.
Natuurlijk gingen Emiel, Nine, Femke en ik vanuit Wageningen te fiets naar het (niet al te verre) Woudenberg, om daar dit weekend bij te kunnen wonen. Ondertussen zijn we een heuse ‘weer een auto minder’ brigade geworden, waarmee we ook Baarn zullen komen terroriseren. Al dit fietsgeweld heeft mijn prachtige vouwfiets (zie foto) niet veel goeds gedaan, maar met tijd ben ik zo wel een heuse vouwfiets-bouw&repair-specialist geworden: ik sta tot uw dienst. 😉 Ik hoop u allen in Baarn te zien! Groeten, knuffels en een kus. Bruno

Rolf

rolf

Ik heb het zorgvuldig nageteld op de resterende vingers van mijn linkervuurwerkhand: alledrie. Alledrie de weekenden was ik erbij. En dat mag gezien mijn lichtelijk antisociale persoonlijkheid toch een klein wonder heten (en wat dat betreft vooral een compliment aan alle anderen). Tijdens de weekenden komt een oude dopamineverslaving omhoog. Pingpongtafels. 88 batjes. 888 balletjes. Costas verslaan. Cause in it to motherfucking win it. De rust vind ik pas terug in het bos. Tussendoor knijp ik mijn hersentjes uit over klimaaturgentie en stof ik haastig mijn pijnappelklier af om dit te combineren met gezelligheid. Wat niemand weet is dat ik voor het ontbijt op de wc een heupflesje tevoorschijn haal. Behalve Anne want die is erbij. Wat niet waar is. Sterker nog: ik lijk wel de enige die niet zuipt. De fijnste ontmoetingen zijn langs de verste randen. Stille introverte mensen, die opeens hun grote diepte laten zien. Eindelijk een traan om de mislukking van Kopenhagen. M’n meisje, zittend op een krukje, op een weggetje langs het bos. Inmiddels staan we er zoveel sterker voor als klimaatbeweging, internationaal – en zeker ook in Nederland. We danken het 350, die geen millimeter toegaven (en oh zo strategisch slim zijn). We danken het de fossielvrij-gedachte, die het hele speelveld veranderde. Maar we danken het zeker ook elkaar. Dat merk je vooral buiten de weekenden. Als je elkaar weer tegenkomt. In Parijs. Bij de bruinkoolmijnen. In Groningen. De hashtags. Het Van Gogh-museum. Daar zullen jullie ook mij weer zien. Want samen hebben we nog een hele lange weg te gaan. De one-point-five van Parijs was een enorme overwinning; het hoger beroep in de klimaatzaak een enorme reality check. Laten we nooit vergeten dat de oplossing van het klimaatprobleem actief wordt tegengehouden door politici die buigen voor een fossiele lobby. Elk zonnepaneel telt. Elk stuk tofu ook. Maar op dát grootste toneel wordt gestreden om de echte verandering die nodig is: een omslag – met een reële mogelijkheid dat we het niet gaan redden – als de weerstand niet gebroken wordt.

Ronnie

ronnie

Er zijn drie hoofdredenen waarom ik weer naar het klimaatweekend ga. Iedereen herkent wel de hardnekkige vragen uit de omgeving waarom je nu energie steekt in zoiets als het klimaat. Altijd maar weer die twijfel en de lange debatten om ze te overtuigen, moe wordt je er soms van. Hoe heerlijk om een heel weekend tussen gelijkgezinden te zijn om je weer helemaal op te laden?! Maar opgeladen kom je thuis: hoe ga je nu verder? Da’s nummer twee: op dit weekend kun je een berg inspiratie opdoen en veel verschillende mensen leren kennen. Vele verhalen, vele feiten over hoe het klimaat er nu bij staat, campagnes die lopen; genoeg aanknopingen om zelf thuis aan de slag te kunnen. Reden drie is hoe je het hierna volhoudt: na een klimaatweekend is er iets veranderd. Je bent niet meer een individu of een klein clubje die zijn of haar best doet. Vanaf nu ben je onderdeel van een groot netwerk van activisten, specialisten, wetenschappers, bergen vrijwilligers, schrijvers, enthousiastelingen, etc, etc.. En dat voelt goed. Samen kunnen we een heleboel; des te meer zodra je beseft met hoe velen we eigenlijk zijn. Mocht je nu nóg twijfelen: het eten is goed en de gezelligheid top. Hup, inschrijven die handel! ^_^

Iris

iris

Vanaf mijn eerste klimaatweekend wist ik dat ik de volgende keer weer zou gaan. Het is een intens feest om onder gelijkgestemden te zijn. Je verliest dan geen millimeter energie aan onbegrip en kunt met volle aandacht je maximale bijdrage leren leveren aan de transitie naar een duurzame toekomst. Een klimaatweekend is een raszuivere energybooster voor mij.

Mirjam

mirjam
De transitie kan niet snel genoeg gaan. Daarom was ik nieuwsgierig naar de klimaatbeweging. Inderdaad zo’n klimaatweekend barst van de spirit. Een ‘warm’ bad van denken en doen. Kom jij ook!

Guus

guus

Ben alle keren bij het klimaatweekend geweest. Het is op de eerste plaats een prachtige gelegenheid om gelijkgestemde mensen te ontmoeten, iedere keer is het weer een gezellige reunie. Daarbij is het een mooie plek om kritiek op de huidige neoliberale globalisering – zich b.v. uitend in TTIP en CETA – te koppelen aan klimaatactivisme. En ik was dan ook enorm blij dat eerste prioriteit van de Klimaatbeweging op Facebook voor dit jaar is: TTIP stoppen 😊

“I welcome all feelings, good and bad” – overspannenheid en de Nederlandse Klimaatbeweging (thema duurzaam activisme)

Eén van de thema’s, op het komende klimaatweekend van 22-24 juni, is duurzaam activisme. In workshops zullen we stilstaan bij hoe je actie kunt blíjven voeren, ook met het oog op je eigen welzijn. Een deelnemer aan het klimaatweekend van afgelopen oktober vertelt in de volgende blog hoe hij tegen overspannenheidsklachten aan begon te lopen en hoe het klimaatweekend hielp bij het geven van een plaatsje aan die gevoelens.

22885845_1362003910588489_8188571899780512274_n

Noodgedwongen heb ik mijn afgelopen klimaatweekend ook gebruikt voor geestelijk herstel. Ik heb de laatste tijd namelijk wat last gehad van wat overspannenheidsklachten. Overspannenheid komt vaker dan gemiddeld voor in de klimaatbeweging. Waarom is dat eigenlijk?

Het thema van het klimaatweekend was klimaatrechtvaardigheid. Op zondag kwamen de Guardians of the Forest langs. De dag werd geopend met verscheidene openingsceremonies, zo dansten we op drums en stelde iedereen zich kort voor. Ook brachten we offers door iets op het vuur te gooien. Dat was symbolisch: we gooiden er een takje op en daarbij uitten we een wens.

Mijn wens luidde:
“I welcome all feelings,
Good and bad,
There’s a place for all of them”

Ik was erg onder de indruk van mijn eigen wens. Ik had hem niet helemaal zelf verzonnen: afgezien van de formulering was het wat een meisje me de avond ervoor had gezegd. Ze bemande de bar bij het kampvuur en als een goede barvrouw hoorde ze me aan. Ik was niet weinig onder de indruk van haar advies: het was precies wat ik nodig had.

Het goede advies was, denk ik, mede onverwachts doordat ze zelf behoorlijk zorgeloos overkwam. De rest van het weekend had ik veel gesprekken gehad met deelnemers die ongeveer in hetzelfde emotionele schuitje zaten als ik.

Hoe was mijn toestand dan precies? En wat had deze veroorzaakt?

Ik was de laatste maanden een beetje overspannen geraakt. De directe aanleiding daarvoor waren twee campagnes waaraan ik hard had gewerkt. Daarnaast deed ik nog een betaalde baan en had ik bepaalde emotionele zaken die ik maar niet helemaal een plekje kon geven. De symptomen van mijn overspannenheid waren vermoeidheid, prikkelbaarheid en periodiek overgestimuleerd raken door prikkels.

Er was dus voldoende aanleiding, maar toch vond ik het opvallend, omdat ik niet echt eerder zo erg last had gehad van overspannenheid en de genoemde symptomen. Tel daarbij op dat ik zo vaak hoor dat overspannenheid bovengemiddeld vaak voorkomt in de klimaatbeweging, en dan word ik nieuwsgierig hoe dat dan zit: is het toeval, of heeft het met de klimaatbeweging zelf te maken? Tijdens verschillende gesprekken gedurende het klimaatweekend, heb ik, samen met gesprekspartners, over de redenen voor overspannenheid in de klimaatbeweging nagedacht.

De aard van wat we doen: waarvoor we het doen
Deze reden heb ik vanaf het begin dat ik tot de klimaatbeweging toetrad, anderhalf jaar geleden, gehoord: je kunt nog zo hard werken, je bent niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Ik hield steeds vol dat deze reden niet voor míj opging, want ík zit bij de klimaatbeweging om interessante dingen te doen, zoals het maken van gave content, zoals filmpjes en tekst. Ik kan het probleem van klimaatverandering ook goed relativeren, al is het maar omdát ik er zo weinig aan kan doen.
Maar misschien heb ik me groter gehouden dan ik me echt voel.
Als het minder goed gaat met je, langere tijd, dan kun je op gegeven moment oorzaak en gevolg niet meer zo goed uit elkaar houden. Feit is echter dat ik emotioneel helemaal stuk ging door de extreme regenval, deze herfst: voor iemand die klimaatverandering zo weinig doet, had dit gevolg ervan toch best veel impact.
Een ander voorbeeld is dat ik al twee weken nog geen één artikel heb kunnen openen over de extreme insectenuitsterving die gaande is.

De aard van wat we doen: hoe we het doen
De klimaatbeweging is geen politieke partij en zo minder een praatclub. We voeren actie. Als we geen actie voeren of geen actie aan het voorbereiden zijn, dan bestaan we eigenlijk niet. Vind ik. Even niet bestaan zou je als lekker rustig kunnen ervaren, maar acties zijn ook heel verslavend. Zonder actie val je in een gat. Dus wil je snel naar de volgende actie. En de volgende actie. Of desnoods post je maar vaak in de Facebookgroep van de Nederlandse Klimaatbeweging. Terwijl je zo hard bezig bent, sta je niet stil bij kleine oneffenheden in je leven, die zo buiten je gezichtsveld langzaam uitgroeien tot bergen van problemen. Zo verlies je bijvoorbeeld langzaam contact met oude vrienden van vóór de klimaatbeweging. Of zo kalft je interesse af in je gewone, betaalde werk, want dat is maar saai en gewoontjes; je staat er niet bij stil dat je de vastigheid niet alleen voor geld nodig hebt, maar misschien ook om je met beide benen op de grond te houden.
Of zo gaat het bij mij.

De aard van de mensen in de klimaatbeweging
Ik ben vanaf het begin onder de indruk geweest van de aandacht die er in de klimaatbeweging is voor hoe we ons vóelen. Afgelopen weekend kwam even de gedachte in me op dat deze aandacht ons misschien maar week maakt en bevattelijk voor overspannenheid.
Nu ik dit schrijf, denk ik dit helemáál niet meer.
Ik heb dit weekend uitgebreid over mijn gevoelens gepraat (tussen alle interessante workshops en lezingen door) en kan me nu eigenlijk niet meer voorstellen hoe ik er doorheen was doorgekomen zonder die lieve, attente toehoorders.

Geef je vóór 1 juni op voor het klimaatweekend: https://goo.gl/forms/ahqAzpjdHGdkhyGp2

Trainingsweekend voor de Nederlandse Klimaatbeweging

Welkom.

De klimaatbeweging in Nederland is zeer divers, kleurrijk en actief op vele fronten. Maar ons land bevindt zich in de achterhoede van de transitie naar een 100 procent duurzame en rechtvaardige samenleving.

Op deze pagina vind je meer informatie over het Trainingsweekend voor de Nederlandse Klimaatbeweging (14-16 oktober 2016).

Met dit trainingsweekend willen we bijdragen aan een klimaatbeweging die slimmer, groter, hechter en sterker is, waardoor wij onze gezamenlijke slagkracht als beweging kunnen vergroten.

Dit weekend wordt op persoonlijke titel georganiseerd door een kleine groep medewerkers en vrijwilligers van Milieudefensie, Greenpeace Nederland, Transitie Nederland en Fossielvrij Nederland.

En mocht je nog geen lid zijn van de facebookgroep ‘De Nederlandse Klimaatbeweging’ vraag dan vooral toegang via deze link: